Na de diagnose

De meeste ouders zijn zowel opgelucht als verdrietig, als ze de diagnose AD(H)D voor hun kind te horen krijgen. Opgelucht, omdat de problemen die zij ervaren een naam krijgen. Ze hebben zich niet verbeeld dat hun kind 'anders' was. En het ligt niet aan hun opvoeding. Verdriet, omdat hun kind een stoornis heeft, en nog wel een stoornis in de hersenen. Het zal niet zomaar 'beter' worden. Heeft hun kind wel de mogelijkheid om zich optimaal te ontwikkelen? Zal het wel gelukkig worden?

Emoties

Het is belangrijk deze tegenstrijdige emoties toe te laten, te bespreken met de therapeut, met elkaar of met vertrouwde anderen. Het kost tijd om afscheid te nemen van de droom van het perfecte gezin. Verwerken is geen proces met een keurige afronding en iedereen doet het op z'n eigen manier. Het is belangrijk elkaar hier de ruimte te laten.

Als u er graag over wilt praten maar uw partner niet, neem dan een goede vriend(in) in vertrouwen of neem deel aan een oudergroep. Als uw partner weinig praat, hoeft dat niet te betekenen dat de situatie hem/haar onverschillig laat. Probeer een compromis te vinden door er op bepaalde tijdstippen over te praten en het onderwerp op andere momenten te laten rusten. Het instellen van vaste tijdstippen voor overleg zal trouwens hoe dan ook nodig zijn, want met een kind met AD(H)D is een goede afstemming over de beste aanpak noodzakelijk.

Let er op dat u niet al te veel op een verdrietige toon praat over AD(H)D in het bijzijn van de kinderen. Het kind met AD(H)D zou zich misschien extra schuldig kunnen gaan voelen en andere kinderen zouden jaloers kunnen worden dat zij geen onderwerp van gesprek zijn. Of denken dat ze hun ouders moeten ontzien omdat ze het toch al zo moeilijk hebben.

Vaders en moeders

Vaders en moeders denken nogal eens verschillend over de gedragsproblemen van kinderen met AD(H)D. Dit kan te maken hebben met hun verschillende instellingen en achtergronden maar ook met de verschillende taken en rollen in het gezin.

De aanwezigheid van een kind met AD(H)D in het gezin kan tot grote spanningen in de relatie van de ouders leiden, zeker wanneer er bij een van de partners ook sprake is van AD(H)D. De kans op echtscheiding is in gezinnen met AD(H)D drie keer zo groot als in 'normale' gezinnen. Het is van belang dat u als ouders elkaars emoties en opvattingen respecteert, maar wel op één lijn komt als het gaat om de aanpak van uw kind.

De teugels (weer) in handen

Als u er enigszins aan gewend bent geraakt dat uw kind een gedragsstoornis heeft die veel van u en de andere leden van het gezin zal vragen, is het nodig een plan van aanpak op te stellen. Geen verwijten meer, geen schuldgevoelens over wat geweest is, maar uw gedachten richten op de aanpak van het gedrag van uw kind.

Als u uw kind met ADHD wilt helpen, moet u zelf de teugels (weer) in handen nemen. Het kind mag met z'n opstandige en dwingende gedrag niet langer de boventoon voeren in uw gezin, voor zijn of haar eigen welzijn, maar ook voor úw welzijn en dat van broertjes en/of zusjes. Het kind met ADD is minder storend voor de omgeving, maar heeft ook tal van problemen waar het mee geholpen moet worden. Bedenk (eventueel samen met een hulpverlener) een strategie waarin u samen bepaalt hoe u vanaf nu op ongewenst gedrag zult reageren.