Groter groeien

Een puber met AD(H)D is een puber in het kwadraat ... Bij twee derde van de kinderen verdwijnt de AD(H)D niet als ze groter worden. De zichtbare symptomen kunnen wel veranderen. De hyperactiviteit neemt vaak af, maar de onrust blijft nog wel aanwezig. Deze uit zich meer in de kleine motoriek (trommelen met de vingers, friemelen, wiebelen).

De impulsiviteit wordt gemiddeld rond het twaalfde jaar minder. Waar de meeste AD(H)D-kinderen echter ook in hun puberteit last van blijven houden, is hun onvermogen zich langdurig ergens op te concentreren en het hoofd bij de les te houden. Ook de bijkomende stoornissen die vaak samen met AD(H)D voorkomen (comorbiditeit) verdwijnen niet.

Voortgezet onderwijs

En verder worden tieners juist op die leeftijd geconfronteerd met een ander AD(H)D-probleem dat tot dan toe een beetje op de achtergrond is gebleven: ze hebben enorme moeite met organiseren, coördineren, plannen, onthouden en timen. Vooral in het voortgezet onderwijs lopen AD(H)D-pubers daarop vast. Daar wordt immers juist op die vermogens een beroep gedaan.

Autonomie

De behoefte aan autonomie die rond de puberteit ontstaat, ontwikkelt zich bij kinderen met AD(H)D normaal. Dat betekent dat ze zich, net als andere kinderen, los willen maken van hun ouders. Voor de ouders, die weten dat hun kind meer dan anderen risico's loopt, is het de kunst om hun kind aan de ene kant vrij te laten om zijn eigen leven in te richten, maar hem aan de andere kant niet te laten verzuipen. Soms zullen ze hem moeten laten gaan terwijl ze weten dat hij daadwerkelijk in zeven sloten tegelijk kan lopen. Ook een AD(H)D-puber heeft er recht op fouten te maken en je hoopt, dat ook ze daar op den duur van leren.

Positief benaderen en onderhandelen

Regels stellen en die handhaven, duidelijk maken wat de consequenties van wangedrag zijn en zo nodig sancties toepassen. Maar vooral: positief blijven benaderen en zo mogelijk problemen vóór zijn. Vooraf bedenken wat er mis kan gaan en daar, liefst samen met uw kind, praktische oplossingen voor bedenken.

Tieners moeten de ruimte hebben om te onderhandelen: dat geeft ze het gevoel dat ze zelf ook iets in te brengen hebben. Natuurlijk zijn er ethische normen als 'niet stelen' en 'je broertje niet meppen' waaraan niet te tornen valt. Maar bij andere huis- en omgangsregels, bijvoorbeeld over thuiskomtijden, liggen die grenzen niet zo vast. Ook met een AD(H)D-er valt redelijk te overleggen, zeker als ze weten dat ze serieus genomen worden.

Lees verder: Je eigen koers varen

Laatste wijziging: 14-05-2012