Positief benaderen

Uit studies blijkt dat voor álle kinderen een positieve benadering het best is, maar dat dit bij kinderen met AD(H)D niet minder dan een noodzaak is. Misschien klinkt dit u wat vreemd in de oren. Uw kind zet de boel op stelten en u zou het positief moeten benaderen? Het antwoord is 'ja'.

Het werkt het best als u goed gedrag stimuleert door het te belonen (met waarderende woorden of aan de hand van een beloningssysteem). Op deze manier vergroot u het zelfvertrouwen van uw kind, leert uw kind het meest over hoe het zich juist wél dient te gedragen en verbetert u de sfeer in huis.

Een negatieve aanpak werkt niet

Als u zich vooral richt op het ongewenste gedrag, komt u in een vicieuze cirkel van dreigen, een niet luisterend kind, straffen, een weer niet luisterend kind, dreigen, straffen ... terecht: met als gevolg een ongelukkig kind, een vervelende sfeer in huis en veel frustratie bij u. Bovendien: een negatieve aanpak (blijven hameren op: níét gooien, níét slaan, níét schreeuwen, doe niet zo wild!, hou op met schelden) werkt niet. Het is (zeker voor een kind met AD(H)D) te moeilijk om uit negatief geformuleerde vermaningen de 'vertaalslag' te maken naar wat u wél wilt. Zeggen wat u wél wilt ('geef die stok aan mij, ga even daar op de bank zitten') werkt wel.

Misschien zeggen mensen in uw omgeving dat uw kind eens een zware straf of zelfs een goed pak slaag moet hebben. Reageer daar niet op; uw kind zal er niets van leren. Uw relatie met uw kind loopt bovendien schade op. Laat de buitenwacht maar zeggen dat u uw kind verwent door het voor 'zoiets normaals' als op tijd opstaan en aankleden een beloning te geven. Alleen door te belonen wat u wél wilt dat het kind doet, zult u uw kind aangepast gedrag kunnen aanleren.

Belonen en straffen

Natuurlijk betekent een positieve benadering van uw kind niet dat u het niet meer mag straffen. U kunt uw ogen niet sluiten voor de verkeerde dingen die het doet. AD(H)D is nooit een excuus voor onaangepast gedrag; het kan er wel een verklaring voor zijn. Het is van belang dat u consequent bent, direct straft, op een manier die redelijk is en voorspelbaar is voor het kind. Let er ook op dat beide ouders zich hetzelfde opstellen hierin.

Voorbeelden van straf: als uw kind vier punten kan verdienen met op tijd opstaan, pyjama uitdoen en aankleden, en hij doet dat niet binnen de afgesproken tijd, dan is de straf duidelijk: geen vier punten verdiend. Als uw kind zijn zus of broer slaat, dan zet u het een afgesproken periode apart.

Niet escaleren

Laat de situatie niet escaleren, maar grijp tijdig in. Zo voorkomt u dat u zelf razend bent. Het is het best (maar moeilijk!) als u uw kind kunt laten merken dat u zijn gedrag vervelend vindt, maar dat u er niet door uit uw evenwicht raakt.

In het begin moet het kind vooral leren dat zijn of haar gedrag consequenties heeft. Het moet leren dat gewenst gedrag loont en ongewenst gedrag (bijvoorbeeld doordrammen) niet.

Lees verder: Naar gedrag kijken: het ABC-model

Laatste wijziging: 14-05-2012