Het onderzoek en de diagnose

De deskundige die gaat onderzoeken of er bij uw kind sprake is van AD(H)D, zal altijd eerst nagaan of het gedrag misschien uit iets anders voortkomt. Hij zal daarom heel veel vragen stellen over de algemene gezondheid, de thuissituatie, de familiegeschiedenis. Deze vragen komen niet voort uit ongepaste nieuwsgierigheid en zijn ook niet bedoeld om de schuldvraag te beantwoorden. Ze zijn noodzakelijk voor het onderzoek.

Aanvullend onderzoek

Wanneer er twijfels zijn over de algemene gezondheid van het kind of er problemen vermoed worden met bijvoorbeeld het gehoor, volgt er een verwijzing naar een kinderarts, kinderneuroloog, revalidatiearts, kno-arts of oogarts. Aanvullende onderzoeken zoals een EEG, ECG en laboratoriumonderzoek worden niet standaard gedaan voor de diagnose AD(H)D, maar alleen aangevraagd als de verkregen informatie daartoe aanleiding geeft.

(Neuro)psychologisch onderzoek

Een (neuro)psychologisch onderzoek is bijna altijd zinvol om de sterke en zwakke plekken in het verstandelijk functioneren van het kind te leren kennen, maar lang niet altijd mogelijk (bijvoorbeeld omdat het niet vergoed wordt door de verzekering). Met dit onderzoek kan de intelligentie bepaald worden en kan een beeld gekregen worden van cognitieve vaardigheden als aandachtsregulatie, geheugen, planning en organisatie.

Classificatie en diagnose

De criteria voor de diagnose van AD(H)D zijn vastgelegd in het handboek DSM-IV, het internationale classificatiesysteem van de geestelijke gezondheidszorg. De scores op deze criteria helpen medici bij het vaststellen van de diagnose, maar ze geven niet de doorslag. Het gaat erom te bepalen of en hoe het kind door deze symptomen wordt geremd in zijn ontwikkeling.

De diagnose drukt de ernst van de symptomen uit en hoe deze de ontwikkeling van het kind belemmeren en de situatie thuis en op school beïnvloeden. Welk effect heeft AD(H)D op het leergedrag, het gedrag thuis en op school, de omgang met leeftijdgenoten, het omgaan met emoties?

Omdat druk en impulsief gedrag bij peuters en kleuters vrij normaal is en de afgrenzing naar spraak-taalproblemen, motorische problemen en opstandig gedrag lastig is, stelt de Gezondheidsraad dat de diagnose AD(H)D onder de zes jaar alleen in voorlopige zin gesteld kan worden. Het onderscheid met aan autisme verwante contactstoornissen (zoals PDD-NOS) is op deze leeftijd ook nog erg lastig te maken.

Lees verder: DSM-IV criteria

Laatste wijziging: 02-05-2012