Anders functionerende hersenen

Uit hersenonderzoek is duidelijk geworden dat er meestal geen sprake is van beschadigde hersenen, maar dat er wel neuroanatomische en neurochemische verschillen zijn tussen de hersenen van kinderen met en zonder AD(H)D. Bij neuroanatomische verschillen gaat het om vormverschillen van bepaalde gebieden in de hersenen. Bij neurochemische verschillen gaat het om verschillen bij het doorgeven van de signalen in de hersenen.

Neuroanatomie

Uit diverse onderzoeken is naar voren gekomen dat verschillende gebieden in de hersenen van kinderen met AD(H)D kleiner zijn dan van hun leeftijdgenoten. Bovendien blijkt dat er bij hen in een aantal gebieden géén sprake is van een asymmetrische ontwikkeling van de hersenhelften, terwijl dit bij de gezonde kinderen een normaal verschijnsel is. Hieruit concluderen onderzoekers dat AD(H)D een heel vroege verstoring in de hersenontwikkeling moet zijn.

Kleinere hersengebieden

Het zou gaan om de prefrontale hersengebieden (de voorste delen van de hersenen); de hersenbalk die de verbinding vormt tussen de linker- en de rechterhersenhelft, de kleine hersenen en verschillende hersenkernen. Een aantal gebieden in de rechterhersenhelft bleek bij kinderen met AD(H)D gemiddeld kleiner te zijn dan bij kinderen zonder AD(H)D. Deze verschillen lijken stabiel te zijn over de leeftijd heen. Hoe de verschillen ontstaan, is (nog) niet bekend, net zo min als de manier waarop de verschillen AD(H)D veroorzaken/beïnvloeden.

Neurochemie

De hersenen zetten ons aan tot uitvoering van gedrag. Hieraan ten grondslag ligt een proces van zenuwcellen (neuronen) die informatie (boodschappen) vanuit onze zintuigen (ogen, oren, neus, tastzin) opnemen en verder in de hersenen verwerken (visuele verwerking, auditieve verwerking etc.).

Neurotransmitters

Boodschappen worden in de zenuwcel via elektrische prikkels doorgegeven. Zenuwcellen sluiten onderling niet vast op elkaar aan. Tussen twee zenuwcellen ligt een open gebied (een spleet) die men synaps noemt. In deze synaps worden de boodschappen van het uiteinde van de ene cel via chemische stoffen doorgegeven naar het uiteinde van de andere cel. Deze chemische stoffen noemen we neurotransmitters. In de zenuwcel wordt de chemische reactie weer omgezet in een elektrische prikkel.

Verstoring

Er zijn twee neurotransmittersystemen: het dopamine-systeem en noradrenaline-systeem. Verstoringen in deze systemen worden als basissymptomen van AD(H)D beschouwd. Medicijnen voor AD(H)D beïnvloeden de systemen. Een studie onder volwassenen met AD(H)D en controlepersonen toont aan dat de mensen met AD(H)D gemiddeld een 70% hogere activiteit van de dopamine-transporter hebben en dat de activiteit van deze neurotransmitter bij 'gewone' mensen met de leeftijd afneemt, maar bij mensen met AD(H)D niet. Het is nog onduidelijk in hoeverre het serotoninesysteem (een ander neurotransmittersysteem) een rol speelt bij AD(H)D.

Lees verder: De invloed van de omgeving

Laatste wijziging: 02-05-2012